We doen allemaal maar wat

Afgelopen week werd er een docu uitgezonden op de NTR over MS. In deze documentaire stond het verhaal van MS patiënt Lineke en wetenschapper Jeroen Geurts centraal. De regisseur heeft ze beiden in een tijdsbestek van een jaar gevolgd en gesprekken laten voeren. Hierdoor zie je de struggles en de (wan)hoop van beide personen voorbij komen. Een kant die je als buitenwereld eigenlijk nooit ziet. Als patiënt zijnde ben je bang dat je alles verliest en is elke stap die je nog vooruit komt er een. Als wetenschapper is één stap vooruit niet genoeg en ben je bang dat je nooit iets bereikt. 

Juist de contrasten tussen beide maakte het proces interessant. Want als patiënt interesseert het je geen hol of hetgeen wat je probeert ook werkt op al die anderen met MS. Als het maar werkt voor jou. Want als iets vele kanten heeft is het MS wel. Ook was het voor mij herkenbaar hoe de zoektocht van Lineke in beeld werd gebracht. Je bent in het begin nog zó zoekende naar antwoorden en misschien ook wel oplossingen. Dat had ik zelf ook. In de loop der jaren leer je helaas ook wel dat er geen simpele oplossing is. Enkel diverse mogelijkheden om je klachten te verlichten. 

In de behandelkamer van de arts gaat het eigenlijk vaak vooral over het wetenschappelijke gedeelte. Wat is er bewezen en wat kan je als arts hiermee aanbieden? De remmende medicijnen hebben zoveel procent kans om de boel te remmen. De MS zal misschien niet verdwijnen maar wel stabiliseren. Dat is het doel. En als patiënt zijnde wil je hun kunde maar al te graag aannemen. Want waar een arts de deur dicht trekt na een lange werkdag gaat voor ons de MS nog even door.  Het sluimert langzaam je leven in en je komt er niet vanaf. Alles wat het beter kan maken wil je aanpakken.

Ik zal nooit de volledige kennis hebben zoals een arts die er jarenlang voor heeft geleerd. Ik zal nooit de verbanden en conclusies kunnen leggen zoals een wetenschapper dat wel kan. De arts ziet dagelijks meerdere patiënten waarop hij zijn kennis en kunde toepast. Hij kan proberen en ervan leren.  De wetenschapper baseert zich uiteindelijk op feiten en zijn ontdekkingen. Soms ontstaan door gekke gedachten. Onlogisch maar toch waar. 

En ik? Ik probeer en doe uiteindelijk maar wat, deels op de baseringen van de arts en wetenschapper. Want ik weet niets zeker. Niet zoals de wetenschapper en niet zoals mijn arts. Maar wat ik wel weet is hoe mijn lichaam reageert. Hoe mijn lichaam reageert op inspanning, ontspanning en hoe ik hier elke dag opnieuw mee verder moet. En hoewel ik misschien niet meer op mijn lichaam kan vertrouwen zoals een gezond persoon ben ik daardoor wel nog meer gaan vertrouwen op mijn gevoel. En die zat er tot op heden nooit naast. Als ik voelde dat er iets fout zat, was dat ook zo. Maar daar kan de wetenschap natuurlijk niets mee. 

Deze documentaire bracht in een jaar tijd dan wel geen kant en klare oplossing naar boven maar liet wel zien wat de beste combinatie is om MS te bestrijden en misschien wel op te lossen: een stukje menselijkheid gecombineerd met feiten en de drive van Jeroen Geurts. 

Mocht je de docu nog willen bekijken dat kan hier.

Share:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.