Happy & Healthy: Shanna

In ‘Happy & Healthy’ vindt je alles over eetgewoontes, een gezonde levensstijl en leuke food gerelateerde tips. De lekkerste recepten, de leukste hotspots waar te borrelen, eten én drinken tot inspirerende verhalen. 

Shanna (27) is maar liefst 65 kilo afgevallen na een ingrijpende operatie. Vandaag deelt Shanna meer over haar verhaal, de eetgewoontes van voor én na de operatie en over hoe levensbepalend de veranderingen voor haar (gezondheid) zijn geweest.

Vertel, wie ben je, wat doe je in het dagelijks leven?
Ik ben dus Shanna en ik ben 27,5 jaar oud. Ik woon in de mooie hoofdstad van Overijssel. Daarnaast werk ik als adviseur bij een grote Nederlandse bank. En o ja! Ik ben in 2016 ook nog even 65 kilo afgevallen. 😉

Je bent vorig jaar geopereerd, een heftige beslissing die je niet zomaar neemt. Heb je eerder al lijnpogingen gedaan of was er een reden waarom je moeilijk afviel?
Ik heb vorig jaar, op 4 april om precies te zijn, een gastric sleeve (maagverkleining) gekregen. Bij deze operatie halen ze 60 tot 80% van je maag weg. Hierdoor kun je véél minder eten waardoor je, vanzelfsprekend, veel afvalt. Als kind was ik slank, maar op mijn 13e ontwikkelde ik PCOS (polycysteus ovarium syndroom). Met dit als basis zorgde dat ervoor dat ik steeds zwaarder en zwaarder werd. In de tijd tussen mijn 13e en vorig jaar heb ik heel veel diëten gevolgd: Atkins, Weight Watchers, Sonja Bakker, ‘gewoon’ sporten en gezond eten, koolhydraatarm, BodieBoost, een kamp voor kinderen met overgewicht, bij een diëtist en voedingsconsulent, obesitaskliniek en dokter Frank. Niet elk dieet werkte, maar bij degenen waar ik wel iets mee afviel kwam het ook 2 keer zo hard weer aan.

Een stap naar een operatie is erg ingrijpend, hoe verliep dit proces voor jou?

Al een paar jaar liep ik met de gedachte van een maagverkleining. Ik zag om mij heen mensen die het ook kregen met spectaculaire resultaten. Tientallen kilo’s vielen ze af. Natuurlijk zag ik ook hoe vreselijk het soms voor ze was. Naast het risico op overlijden ook nare dingen als een darmhernia, galstenen, overtollige huid, uitdroging en ondervoeding, overvloedig braken, maagbloedingen, zware vitaminetekorten… Dit zijn geen uitzonderingen. En dat je natuurlijk gewoon niet meer kunt eten. Ik vond de gedachte (uiteraard) érg eng en ik zei elke keer dat ik het niet deed.
Maar omdat afvallen niet lukte en ik zo zwaar was, werd ik steeds ongelukkiger. Ik was onvruchtbaar, had zware fibromyalgie en oververmoeidheid, pijnlijke knieën en merkte dat ik slaapapneu (dat je stopt met ademen tijdens het slapen) aan het ontwikkelen was. Ik voelde me een tikkende tijdbom. Met PCOS heb je een significant grotere kans op allerlei ziektes zoals diabetes en hart- en vaatziektes. Ik werd daarnaast regelmatig op straat en in de trein uitgescholden en -gelachen door vreemden. Ik werd gewoon bang om de deur uit te gaan en besloot dat ik dit niet langer wilde voor mezelf.
De eerste stap was mijn huisarts: ik zat al gauw bij haar op spreekuur. Ik vertelde over de redenen dat ik een maagverkleining wilde. Zij gaf me de optie van verschillende ziekenhuizen en mocht van haar een afspraak bij één maken. Ik koos voor het Slotervaartziekenhuis, dit ziekenhuis is inmiddels expert te noemen in deze operaties. Ik had er dus alle vertrouwen in. Half december had ik een intake met de chirurg. Ik wilde per se een sleeve, geen gastric bypass. Hij woog mij en al gauw stond ik weer buiten. Ik was zo jong en had nu nog geen zware gezondheidsproblemen. Ik kreeg van hem de opdracht om minstens 6 kilo af te vallen. Dit om je lever te laten krimpen zodat ze die niet hoeven om te klappen om bij je maag te komen en een knop om te zetten in je hoofd. Laat maar zien dat je dit écht wilt. Was ik dat niet afgevallen op mijn operatiedag? Dan sturen ze je gewoon naar huis. En dat doen ze écht. De anesthesist, de assistentes, de chirurg… Alles stond dan al voor je klaar. Hoe erg zou dat zijn! Ik kreeg na deze opdracht dikke vette (pun intended) paniek: hoe ging ik dat doen? Ik kon dat toch helemaal niet? Ik wilde toch niet voor niets deze operatie? Wát een weerstand had ik. Toch zat er niets anders op. En dus besloot ik, na wat tranen en woedeaanvallen, ervoor te gaan. Ik wilde dit. Dus ik kon dit.

Ik kreeg in de tussentijd een paar afspraken in het ziekenhuis. Ik sprak hulpverleners zoals een diëtist, een psycholoog, een internist en een werd een hartfilmpje gemaakt. Na een multidisciplinair overleg kreeg ik het verlossende antwoord: ik kreeg akkoord voor de operatie! Op 4 april 2016 werd ik geopereerd. En was ik 16 kilo afgevallen met héél streng koolhydraatarm eten (15-20 gram). En terwijl ik in mijn operatiehemd zat te wachten tot ik 10 minuten later zou worden opgehaald vroeg de zuster of ik écht zeker wist dat ik geopereerd wilde worden, omdat ik “zo mooi zelf was afgevallen”. Je kunt je voorstellen wat er door me heen ging! Maar ik zette door. En ik werd die ijs- en ijskoude operatiekamer ingereden. Ik lag trillend op de tafel met mijn armen gespreid en vastgebonden. De chirurg deed wat checks, vroeg me aan iets leuks te denken en opeens sliep ik.

En na de operatie begint dan ineens een heel nieuw en vooral ander leven, wat voor verschil merkte je?
Ik werd wakker en lekker was anders, maar de pijn viel me zó mee! Ik mocht, toen ik er klaar voor was, naar mijn (toentertijd) vriend en de kamer. De dag erna leerde mijn vriend trombosespuitjes zetten in mijn buik en mocht ik naar huis. De eerste twee weken moest ik vloeibaar eten zodat er niets in de wond kon komen. Het was érg raar om te voelen hoe snel ik vol zat. Ik kon nog niet eens een glas water per dag op. Wat had ik gedáán?! Maar toen ik in die twee weken 10 kilo afviel, wist ik dat ik de beste keuze van mijn leven had gemaakt. En dat dit slechts het begin was. Ondertussen ben ik dus 65 kilo kwijt. En ik heb nu maat S/M of 36/38. Waar ik eerst een maat 54 had. En mijn schoenmaat is van 42/43 naar 41 gegaan. Ik heb geen overgewicht meer en moet nu zelfs opletten dat ik geen ondergewicht krijg. Bi-zar! Het enige jammere is dat ik failliet ga aan de hoeveelheid kleding dat ik nu moet kopen. 😉

Wat zijn de grootste veranderingen die je hebt doorgemaakt? Viel het je mee of juist tegen?
Ik heb mij natuurlijk zoveel mogelijk ingelezen en hierin verdiept. Je doet dit niet opeens. Toch kon ik mij hier niet op voorbereiden. Je weet pas écht wat het is en wat het met je doet, als je er middenin zit. De eerste maanden was ik niet mijzelf. Ik was heel erg down en verdrietig. Ik was natuurlijk ondervoed en vooral het verleden kwam omhoog. Mijn lijf was echt mijn veilige haven. Mijn schild. En opeens was dat schild er niet meer. Gelukkig is dat gevoel nu helemaal weg. Ik ben ziels- en zielsgelukkig. Ik kan leuke kleding aan, ik kan lopen, rennen, springen, klimmen. Ik heb een tweede kans gekregen. Ik wil dan ook meer van het leven genieten. En ik geloof dat ik aardig op de goede weg ben. Ik ben zelfs op vakantie naar Lissabon geweest na járen niet meer in een vliegtuig te hebben gezeten! Ik ga weer stappen met vriendinnen, ik verzorg mijzelf véél beter en ik ben weer gek op mode en uiterlijke verzorging. Ik ben natuurlijk wel moe van het weinige eten en snelle afvallen, maar ik heb daartegenover ook een tomeloze energie. Ik wil alles doen, zien, ervaren. Ik heb weer zin in het leven!

Hoe reageerde je omgeving op jouw keuze?
Mijn ouders en zus hebben onvoorwaardelijk achter me gestaan. Ze vonden het natuurlijk superspannend maar ze zijn heel erg trots op me. Mijn moeder heeft na de operatie soep en geblenderd voedsel voor me staan maken. Superlief!
Op mijn werk zijn mijn collega’s en daarbij mijn toenmalige supervisor een grote steun voor me geweest. Toen ik vertelde dat ik zo’n operatie wilde, maar dat ik niet wist of het kon met mijn werk, hing zij al aan de telefoon om mensen in te lichten dat ik dit ging doen en hoe we dat moesten regelen. Ze vond dat ik het verdiende dat mijn lijf bij mijn karakter paste. Dat is toch geweldig?! Helaas heeft mijn relatie van 6 jaar het niet ‘overleefd’. Ik veranderde zo erg dat we elkaar niet meer konden vinden. Het schijnt iets te zijn wat vaker voorkomt.

Links / het stukje wat Shanna nu nog op kan van het belegde broodje. Rechts / de snacks wat gerust een paar uur in beslag kan nemen voor het op is.

De operatie heeft niet alleen je lichaam veranderd, ook je eetpatroon is anders geworden. Wat is er hierin allemaal veranderd ten opzichte van eerst?
Ik moet op allerlei dingen letten, bijvoorbeeld dat ik minimaal 70 gram dierlijk eiwitten op een dag eet of drink. Helaas kom ik daar meestal niet aan en ben ik erg veel spiermassa verloren. Ik vind eten nog wel lastig, omdat ik er erg langzaam over moet doen. Gelukkig krijg ik hier begeleiding bij. Ga ik te snel, dan kan ik een ‘vastloper’ krijgen. Eten blijft dan hangen in mijn slokdarm omdat de pulserende beweging van mijn maag veel minder is geworden. Dit gevoel kan wel tot drie dagen duren. Ik kan bijvoorbeeld wel een hele kipfilet op, maar dan doe ik daar minstens 2 uur over.
Waar ik wel op moet letten is dat ik mijn eten en drinken scheid. Ook moet ik erop letten dat ik écht genoeg vocht binnen krijg. Voordat ik ga eten wat drinken gaat wel. Maar nadat ik heb gegeten iets drinken, dat gaat niet. Het doet dan behoorlijk zeer in mijn maag en slokdarm. Ik moet dan ongeveer 20 tot 30 minuten wachten. Dat zorgt soms wel voor vervelende momenten. Zo had ik laatst een peperkorreltje in mijn keel. Of ik verslik me. Dan kan ik dus geen slok drinken nemen.

Feestjes, uit eten of verjaardagen. Ik kan me voorstellen dat nu je minder kunt eten en moet opletten in welke volgorde je eet/drinkt, dat zulke dingen best een uitdaging zijn.
Uit eten… Eerlijk? Ik vind het niet meer zo leuk. Ik vraag regelmatig aan een restaurant of lunchroom of ik een kleinere portie mag. Dat mag niet, of ik krijg inderdaad minder maar moet dan van hen nog net zoveel betalen. Als ik dan het grootste deel van mijn eten op mijn bord laat liggen, zorgt dat niet alleen voor verspilling, maar ook voor ongemakkelijke momenten.
Soms wordt de impact weleens onderschat. Eten is in een mensenleven meer dan alleen jezelf voeden: we eten om onszelf te troosten, om te rouwen, om jezelf op te warmen, om bij te kletsen, bij elkaar te komen, je hebt iets om naar uit te kijken of om gewoon iets lekkers te hebben. Wat ik weleens lastig vind, is wanneer iets héél lekker is, maar dat ik maar een klein beetje ervan kan eten. Moet je je voorstellen: je lievelingseten en dan maar 2 happen mogen hebben. Meestal probeer ik dan maar even héél mindfull te eten. Omdat ik zo weinig eet, kan ik best weleens wat lekkers nemen. Dat tikt niet zo snel aan. Daarnaast wil het ziekenhuis dat ik probeer wat aan te komen. Dat is erg fijn en bevrijdend, na al die jaren op m’n kop te hebben gekregen als ik wat at! Ik ben tegenwoordig gek op alles wat zout is. Ook chocola vind ik nog steeds zó lekker. Vooral Lindt! 😉 Al valt suiker niet altijd goed. Omdat ik zo weinig eet, lijkt het wel alsof ik veel sterker proef en alles is veel lekkerder.

Ik moet zeggen dat ik het het allemaal wel waard vind. Als ze zouden zeggen dat ik nooit meer zou mogen eten voor dit lijf, zou ik er zó voor tekenen. Ik ben gelukkiger dan ooit! Twijfel je nog of je deze operatie wilt doen? Praat er vooral over met mensen die het hebben gehad en betrek je omgeving. Je hoeft dit niet alleen te doen.

Ze vindt het super spannend om dit te delen en ik ook! Afvallen kan een enorme struggle zijn zeker als niks lukt, zoals bij Shanna. Tegenwoordig hoor je steeds vaker dat mensen met overgewicht kiezen voor bijvoorbeeld een maagverkleining of een gastric bypass. Met dit artikel hoop ik dat er meer duidelijkheid komt wat een maagverkleining precies inhoudt én wat het met iemand doet. De risico’s zijn behoorlijk heftig en de operatie is niet niks. Heb je nog vragen aan Shanna, stel ze dan in de comments!

Share:

7 Reacties

  1. 14 april 2017 / 14:01

    Heel fijn om te lezen dat je je nu beter voelt dan ooit! Ik vond dit heel interessant om te lezen!

  2. 15 april 2017 / 15:33

    Wat fijn dat het alles uiteindelijk voor je waard is geweest en je je nu beter voelt dan ervoor!

  3. 16 april 2017 / 17:24

    Ik vind het zo knap van Shanna! Leuk ook om het verhaal erachter te horen.

  4. 17 april 2017 / 13:48

    Wow meid! Wat ontzettend mooi dat je dit deelt! Ik wil ook echt graag 20/25 kilo kwijt! Niks werkt echt zoals ik zou willen pff, zo frustrerend! Ik kan mezelf niet helemaal ik voelen en mijn kleding vind ik vreselijk. Ben zo blij dat jij je verhaal gedeeld hebt xxx

  5. 17 april 2017 / 19:59

    Heftig, maar ontzettend knap! Ook heel mooi om dit verhaal met iedereen te delen!

  6. 18 april 2017 / 18:32

    Wauw heftig zo’n operatie maar wat een verschil! Fijn dat ze nu zo lekker in haar vel zit 🙂

  7. 19 april 2017 / 21:06

    Mooi artikel om te lezen, en dat ze zich zo goed voelt. Daar doe je het uiteindelijk toch voor!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *