Wel positief blijven hé?

 “Wat knap, jij bent nog zo positief voor iemand in jouw situatie”.

Zo’n zinnetje wat vaak ter sprake komt op het moment dat mijn gezondheid wordt besproken. Een reactie uit ongemak, niet weten wat je moet zeggen of het daadwerkelijk menen.. Het zal vast goed bedoeld zijn maar toch knaagt het soms. Want wat verwacht je dan, iemand die het niet meer ziet zitten of jankt wanneer je dit tegen mij zegt? Waarom moet je eigenlijk altijd sterk of positief blijven? Waarom zou ik niet de hele dag mogen huilen als ik dat wil? Dat laatste werkt trouwens voor geen meter kan ik je wel vertellen maar soms zitten dat soort dagen er toch echt tussen.

En dat maakt mij niet minder sterk of negatief. In tegendeel, ik denk dat mijn mindset en kracht juist zo is door soms toe te geven aan het feit dat het kut is. Als ik zie waar ik vandaan kom mag ik in mijn handjes knijpen. Maar als ik kijk naar wat ik ooit had staan de tranen mij in mijn ogen. Je mag ook best eens even verdrietig of bang zijn. Dat is logisch en normaal. Voor mij is sterk/positief zijn én blijven voornamelijk oplossingen zoeken als het niet meer op de manier kan zoals je gewend bent. Zeggen en benoemen hoe je je voelt betekent niet meteen dat je niet positief bent. Juist je emoties, twijfel en tranen toelaten maken je sterk.

Ik probeer het beste van de situatie te maken, omdat dit mij verder brengt, iets wat ik met vallen en opstaan heb geleerd. Maar altijd blij en vrolijk onder deze situatie? Nee, absoluut niet. Want ik baal vaak genoeg van hoe mijn lichaam niet meewerkt en soms gewoon weg niet doet wat ik zou willen. Dat is mijn goed recht. Het leven kent ups en downs voor iedereen. Soms kan je de situatie veranderen, soms moet je ermee dealen. Hoe? Dat bepaal je uiteindelijk zelf! 🖤

Lees mijn vorige MS blogs hier en hier.

Share:

2 Reacties

  1. 17 mei 2019 / 00:33

    Goed beschreven en herkenbaar. Positief ja maar ook met dagen dat ik alles en iedereen wel kan schieten, omdat mijn lichaam niet doet wat ik wil, omdat de pijn me teveel wordt of gewoon omdat ik er ff genoeg van heb. En net wat je schrijft, ook deze gevoelens, emoties mogen er zijn. Het leven is helaas niet altijd zonneschijn….

  2. Herman van Kuijk
    18 mei 2019 / 10:57

    Goed geschreven en ook zeer herkenbaar.
    Wat mij ook raakt is het feit dat MS in veel gevallen ook zo onzichtbaar is. De mensen om je heen kennen en herkennen niet hoe je je voelt, wat je klachten zijn en gaan er automatisch vanuit dat je ook alles kunt zoals je eruitziet. We zijn daar zelf ook vaak schuldig aan. We proberen aan de verwachtingen van de omgeving te voldoen. Men weet wel dat de MS aanwezig is en hebben begrip voor het feit dat je niet alles meer kunt, maar weten niet wat je wel aankan.
    Dus we houden de schijn op dat we meer aankunnen als dat we werkelijk kunnen. Ik noem slechts één voorbeeld van velen. De verjaardagen van familie. Ik ben 67 jaar en kom al sinds mensenheugenis op de verjaardagen van hun.
    Maar eigenlijk gaat het niet meer. Je krijgt te horen van” op die datum vier ik mijn verjaardag “. Vervolgens ga je toch. Gevolg je bent na afloop en ook de andere dag een wrak. Eigen schuld zou je zeggen, maar je weet ik wordt verwacht. En zeg maar eens tegen je partner”ga maar alleen vanaf nu” Dat is moeilijk.Vooral als je partner afhankelijk van je is i.v.m vervoer(zij kan niet autorijden namelijk).Dit geldt ook voor o.a. vakanties en heel veel meer dingen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.